Wolken. Thuis

Voor Annika
Uit het essay Wolken. Thuis (Gent)
Stefan Hertmans

Ik ben niet thuis in mijn geboortestad omwille van de anderen, maar juist ondanks de anderen. In de kleine koffiebar waar ik geniet van een dialect dat zo plat is dat het voor buitenlanders een soort doldraaiend Zweeds moet lijken, zie ik het dagelijkse theater van het laten-zijn, de va-et-vient van de winkeldochters en verkoopsters die koffie met een dot slagroom bestellen, ze geuren naar te veel en onhandig aangebracht parfum, de lucht is dik van sigarettenrook, de waard staat rondborstig en luidruchtig in plat dialect de laatste nieuwsjes te interpreteren, begeleid door de als een geiser op spuitende stroom van zijn espressoapparaat. In deze leegte, waar tekens geen tekens meer zijn maar aanhalingstekens, waar de wereld verdwijnt om mij helemaal met mijzelf te laten bestaan, duikt een glimp op van een thuiszijn waarover verder niets kan worden gezegd, behalve dat het afleidt van waar we zijn, en dat dat een luxegevoel is, een gevoel voor thuis, voor de ogenblikken waarop de andere zorgen onbestaand zijn, en we de tijd hebben die een uit het bewustzijn verdwenen leefruimte ons openbaart, de tijd om aan een ik te laboreren dat pas zal laten zien wie het is als we niet meer dààr zijn, op die plek die thuis en nergens is.

Uit: Steden, Stefan Hertmans
Meulenhoff/Kritak, 1998