"Wat het leven met mij op je gezicht heeft geschreven..."

"Kom dicht bij me, mijn levenspartner, kom heel dicht bij me en laat de winter niet tussen ons komen. Kom dicht bij me zitten voor de haard, want vuur is de vrucht van de winter. Spreek met me over dingen uit voorbije tijden, want mijn oren zijn het zuchten van de wind en het klagen van de elementen daarbuiten moe. Sluit deur en vensters, want het boze gelaat van de natuur bedrukt mijn geest en de aanblik van de met sneeuw bedekte velden doet mijn hart bloeden. Vul de lamp met olie en laat haar niet uitgaan. Zet haar naast je, zodat ik kan zien wat het leven met mij op je gezicht heeft geschreven. Breng de wijnkruik hier, zodat we kunnen drinken en ons de voorbije seizoenen herinneren. Kom heel dicht bij me, liefste van mijn ziel, want het vuur dooft uit en ligt verborgen onder de sintels. Omhels me, want ik ben bang voor de eenzaamheid en de lamp brandt laag. Zwaar zijn onze ogen van de wijn der jaren. Laten we elkaar aanzien vóór ze zich sluiten. Omhels me eer de sluimer ons omhelst. Kus me, want de winter heeft gezegevierd over alles behalve jouw kus. Je bent voor altijd dicht bij me. Hoe diep is de oceaan van de sluimer en de dag lijkt nog maar net te zijn aangebroken. "

(Voor Anneliesl)
Uit de tekst Het leven van de liefde van Kahlil Gibran
Spiegels van de ziel. De mooiste verhalen van Kahlil Gibran.
Utrecht/Antwerpen, Servire, 2003