Cupio dissolvi.

C. Huygens
24 januari 1638

Op de dood van Sterre.

OF droom ick, en is ’t nacht, of is mijn’ sterr verdweenen?
Ick waeck, en ’t is hoogh dagh, en sie mijn’ Sterre niet.
O Hemelen, die my haer aangesicht verbiedt,
Spreeckt menschen-tael, en seght, waer is mijn’ Sterre henen:
Den Hemel slaet geluyt, ick hoor hem door mijn’ stenen,
En seght, mijn’ Sterre staat in ’t heilige gebied,
Daer sy de Godheit, daer de Godheit haar beziet,
En, voeght het lacchen daer, belacht mijn ydel weenen.
Nu, Dood, nu snick, met een verschenen en verby,
Nu doorgangh van een’ steen, van een gesteên ten leven,
Dun schutsel, staet naer by; ‘k sal ’t u te danck vergeven;
Komt, dood, en maeckt my korts van dese Cortsen vry:
’k Verlangh in ’t eeuwigh licht te samen te sien sweven
Mijn Heil, mijn Lief, mijn lijf, mijn’ God, mijn’ Sterr, en my.

stenen = jammeren, klagen
"En, voeght het lacchen daer" = Indien het lachen daar past
met een = meteen
"'k Zal 't u te danck vergeven" = Ik zal er u mijn dankbaarheid voor teruggeven