Op basis van het aan de verlichting ontleende gedachtegoed kristalliseerden zich in de tweede helft van de vorige eeuw vier tegenstellingen uit: dier-mens, natuur-cultuur, emotioneel-rationeel en vrouw-man. Deze tegenstellingen werden associatief met elkaar verbonden tot twee contrasterende mensbeelden. Enerzijds de man als rationeel mens en cultuurdrager, en anderzijds de vrouw als emotioneel wezen dat mysterieuze banden heeft met het natuurlijke en het dierlijke. (…) De strijd van de vrouwen in de suffragettebeweging tegen zo’n discriminerend geacht vrouwbeeld is historisch nauw verbonden met de strijd tegen de dierproeven. (…)
Er zijn parallellen aan te wijzen in het verzet tegen dierproeven met het verzet van feministen uit alle sociale klassen tegen een wet in Engeland in 1864, ter bestrijding van geslachtsziekten. Op grond van deze wet kon iedere willekeurige vrouw gedwongen worden tot een inwendig onderzoek, uiteraard door mannen, en daarna voor negen maanden worden opgesloten wanneer men een geslachtsziekte constateerde. De tegenstanders van deze wetgeving hadden er grote bezwaren tegen dat medici, mannen, via de legitimatie van een zogenaamde rationele wetenschappelijke methode de norm gingen opleggen in de maatschappij. Dit was des te verwerpelijker omdat er bij de overdracht van geslachtsziekten toch altijd een tweede persoon betrokken is: de man.
Tegen deze wet zijn in de periode 1870-1885 17367 petities aangeboden.
De kritiek gaat terug op vier punten die tot vandaag ook de basisargumenten vertegenwoordigen tegen dierproeven:
1° wreedheid tegenover het slachtoffer, zowel mentaal als lichamelijk
2° dubbele moraal (vrouwen/dieren versus mannen/onderzoekers)
3° schade aan onschuldige slachtoffers (infectie door onderzoeksinstrumenten en psychische schaden bij de vrouwen, ziek maken en lijden van gezonde dieren)
4° tot ding reduceren (‘instrumental rape’, levende reageerbuis)
Uit: Ethiek. Cursus OU, Heerlen, 1992.
No comments:
Post a Comment