Hugo Claus, euthanasie en het zich door de middenklasse toegeeigend recht over alles zijn mening te uiten

Foto: Patrick De Spiegelare

Hugo Claus is nu reeds bijna een maand niet meer. De discussie over euthanasie des te meer, tot mijn grote spijt. Tot nu toe heb ik, alweer tot mijn grote spijt, mijn mening hierover nog niet kunnen ventileren op mijn blog, in tegenstelling tot menig medevlaming. Ondertussen was ik mij namelijk, ten behoeve van mijn voor mijn opleiding tot cultuurwetenschapper neer te pennen populair-wetenschappelijk artikel, in overvolle treinen volledig aan het verdiepen in het universum der Engelse idiomen. Want u weet het of niet, ik ben -ik beken- angliofiel. Naast een énorme voorliefde voor Britse mannen ben ik tegen de verloedering en onderwaardering van de daadwerkelijke dieptegang van hun taal, en vóór het behoud van hun idiomen. O jazeker, u hoort het goed beste idealist-globalist, zélfs wanneer we het hebben over het Engels als internationale taal. Een controversiële mening , zo blijkt. Er zijn namelijk een aantal wetenschappers die het Standaard Engels -de syntaxis, morfologie, fonetiek en fonologie eigen aan de Engelse taal dus- maar een overbodig obstakel vinden in een wereld waarin de halve wereldbevolking ondertussen Engels gebruikt als lingua franca. Weet je, laten we het van nu af aan allemaal houden op een 'She look very sad', want die s is er écht wel te veel aan. Onhandig! Onlogisch! -En dat de dag van vandaag!- De gehele wereldbevolking (exclusief moedertaalengelssprekers welteverstaan) wordt ter staving van de theorie voorgesteld als één pot nat, met name: de internationale gemeenschap, een gemeenschap als een ander met eigen noden, eigen belangen en ook eigen gebreken, want "She look very sad.", "A book who I like", "They should arrive soon, isn't it?" worden voorgesteld als aanvaardbare grammaticale constructies waarop wij al een eeuwlang zaten wachten en die -ik citeer- de moedertaalsprekers dan wel zullen moeten volgen.

Maar kom, 't gaat over Hugo, men zou nog vergeten dat die mens dood is en vooral, dat hij er zelf voor gekozen heeft.
Het maakte me triest, dat bericht, de dood van Hugo Claus. Het vervulde me met verdriet -verraad?- dat hij zélf dood wou, terwijl wij hem aanbaden als ongeletterde leken; we luisterden naar de cultuurprofeten en hoorden hen vertellen hoe briljant hij was, maar het Heilig Boek zelf hadden we uiteraard nooit gelezen

-Het Verdriet van België.

1.
Troost zoeken in wat je voordien het geluk bezorgde; daar waar het verdriet werkelijk ontspringt -het eeuwige, oneindige gemis. In dit geval, troost in zijn verzen, dichten, grappen en grollen, zijn geruststellende kalmheid, zijn levensgenot - al ken ik hem niet, maar zo wens ik mij hem voor te stellen.

Nu nog vergeet ik weer de goden en hun ministers,
zij is het die mij versplintert, veroordeelt en vergeet,
zij van alle seizoenen maar vooral van de winter
want zij wordt mooier, kouder naarmate ik verder sterf.
(Uit: 'Nu nog')

2.
(Voor allen die het nodig vinden, de doden spreken toch niet terug.)

Feit:
Verdriet is, al eindigen hollywoodfilms happy.
Dood is, al zijn er al zoveel oplossingen voor. Maar ze blijft.

Diegenen die zich niet bij deze waarheden kunnen neerleggen, oplossing twee voor hen aangedaan verdriet: boosheid, onbegrip.

[Ik heb het in deze niet over de kritiek uitgaande van onze o zo welmenende Rooms-Katholieke Kerk, die aan gebeurtenissen als deze merkt dat haar normen en waarden niet meer vanzelfsprekend de maatschappelijke normen en waarden zijn. Deze gaan, zoals dat hoort voor een macht die aan gezag inboet, aan conservatieve cultuurkritiek doen, om toch maar, koste wat het kost (respect, voornamelijk) zijn eigen gelijk te bevestigen, en nog maar eens, en nog maar eens. ]

Ik heb het hierin over de reactie van de middenklasse over de kwestie. Jazeker, de maatschappij is on(be)grijpbaar tegenwoordig. We hebben toch wel net een dvd-collectie opgebouwd en baf, daar is weer een nieuwe ontwikkeling: waarom schijfjes verzamelen als het ook digitaal kan? Er staat een ongrijpbare, ontastbare rijkdom op die iPod. Waarom krijgen we bijna nooit alle informatie op papier, maar staat er steeds weer een verwijzing naar een of andere webstek? De jeugd heeft geen moraal meer, het is ieder voor zich en het recht van de sterkste laait op. En Hugo Claus laat zich euthaniseren!! "Een gewone mens zou dat nooit toegestaan worden. "

Hugo Claus was een schrijver die niet meer schrijven kon.
Hij was nog bij bewustzijn, maar: voor hoelang nog?
Moest hij het laten wachten tot het te laat was?

Ik kom tot de conclusie: het euthanasiedebat is terecht.
Maar het kan met meer respect.
To the point.
En zonder imenging van de stervende koe van de kerk.