Het conflict tussen Israëli's en Palestijnen draait in wezen om grond: twee volken zeggen dat ze recht hebben op hetzelfde grondgebied. Volgens de joden heeft God hen het land Israël gegeven. Zij werden 2000 jaar geleden na herhaalde opstanden door de Romeinen dan wel verjaagd uit wat toen Palestina heette en raakten over de hele wereld verspreid (de 'diaspora'), maar de terugkeer naar het 'Beloofde Land' bleef het na te streven ideaal. In de loop van de 19de eeuw begonnen steeds meer joden zich opnieuw in Palestina te vestigen, dat toen nog tot het Ottomaanse Rijk behoorde. Het streven naar een eigen joodse staat (het 'zionisme': de terugkeer naar 'Zion', het bijbelse Jeruzalem) sloot aan bij het nationalisme dat veel volkeren in die periode begeesterde. Daarnaast hadden veel joden nog een reden om eigen land te willen: ze dachten dat alleen een eigen staat hen kon beschermen tegen het steeds scherper wordende antisemitisme, de haat tegen de joden.
Na de Eerste Wereldoorlog en de nederlaag van het Ottomaanse Rijk werd Palestina een Brits mandaatgebied: de Britten bestuurden het gebied namens de Volkenbond in afwachting van zelfbeschikking. Groot-Brittanië moest schipperen tussen joodse aspiraties en het verzet van de Palestijnen. De inwijking nam toe en evenredig daarmee de soms bloedige conflicten met de Arabische bevolking.
De Tweede Wereldoorlog werd een dramatisch keerpunt. De wereld was al op de hoogte van de brutale vervolgingen door de nazi's in het Duitsland van Adolf Hitler. Maar de concentratiekampen bewezen dat de nazi's van plan waren geweest de joodse bevolking in Europa uit te roeien. Na de verschrikkingen van de holocaust kon de internationale gemeenschap de joden de veiligheid van een eigen staat niet meer ontzeggen. De Verenigde Naties stelden een verdelingsplan op, dat de joden aanvaardden, maar de Palestijnen en de Arabische landen niet. Zij vonden dat de plaatselijke bevolking de rekening niet hoefde te betalen van de holocaust in Europa. Na de uitroeping van de Israëlische onafhankelijkheid op 15 mei 1948 vielen de omringende Arabische landen Iraël dan ook aan, maar ze werden vernederend verslagen door het goed georganiseerde joodse leger. (...)
TASSIER, M., ‘Brandhaard Midden-Oosten’, Reflector, (2002), november, 26-31.
No comments:
Post a Comment