Uit de 'Brieven aan Sophie' van Denis Diderot (28 oktober 1760)
'Ik lees een Italiaans burlesk gedicht waarbij ik soms van het huilen, soms van lachen snik; het is briljant, hartveroverend, ontroerend, met uitwijdingen waar ik van duizel. Soms bekruipt me de neiging stukjes voor u te vertalen, maar ik zou niet weten hoe; het zijn net tere bloesems die in mijn hand verwelken. Zulke schrijvers, die onze droefheden zo drastisch bezweren, die ons aan onszelf doen ontstijgen, die van de Natuur een toverstokje hebben gekregen waarmee ze ons maar hoeven aanraken of alle kwaden van het leven zijn vergeten, alle duisternis klaart op, we zijn verzoend met het bestaan; zulke schrijvers horen tot de weldoeners van het mensdom.'
No comments:
Post a Comment