(...) In zes dagen schiep God de wereld. Maar in de nachten daartussenin schiep hij de schaamte, de wanhoop, de overmoed, het schuldgevoel en het verlangen. En in de laatste nacht het gezonde verstand.
Het gezonde verstand kan veel (vooral veel bederven en veel veronderstellen), maar het kan geen andere gevoelens ongedaan maken die het zó graag ongedaan zou maken.
Daarom schaam ik me, wanhoop ik, ben ik overmoedig, voel ik me schuldig, verlang ik en bijt mijn gezonde verstand op mijn nagels. Achter de horizon slaap jij en knik je in je dromen: 'O dáárom schaam je je dus... zomaar...'
'Daarom.'
Het gaat steeds harder regenen, het stroomt door de bladeren van de bomen heen. Ik word doornat, ik ril, ik hoest.
Als je verstandig bent blijf je van mij dromen. Als je nooit meer wakker wordt is dat tenminste iets.
P.
Toon Tellegen, Brieven aan Doornroosje, Querido, 2004
No comments:
Post a Comment