This blog, these days

It's like watching paint dry

Er liggen nochtans geweldige werkjes op jullie te wachten. Meer dan één probleem manifesteert zich in het leven van deze kakelverse auteur. Veel ideeën bijvoorbeeld, maar geen begin. Of een idee, meer dan één idee, zoveel ideeën dat er geen einde aan dreigt te komen, en dan ik staak het werk, want het resultaat zou uiteindelijk te omvangrijk worden om op deze blog nog een plaats te krijgen. Of, een restant van vroeger, ik denk: ik moet meer onderzoeken. De waarheid en niets anders dan de waarheid, dat is wat ik betracht in dit schrijversleven. Ik ben de modernist van het postmodernisme. Structuren vastleggen, met de oneindige moed van de idealist. Grootse projecten beginnen. Zoals het feminisme eindelijk eens ontkalken en ontsmetten, om ons te laten ontdekken dat er iets aan glanzen kan.

OF MISSCHIEN ligt het aan Coldplay met "Fix you" dat speelt op de achtergrond, al wil ik hiermee niet de halve wereldbevolking op mijn dak krijgen.

Mijn gratin met groentjes zit in de oven, en mijn magnifieke Indische gehaktballetjes (met garam massala, curry, limoensap, venkelzaad en cashewnoten) liggen nog wat extra te braden tot Sophie -meer augurken, minder verzuring- arriveert. Sorry, het koken vormt mijn enige creatieve pijpleiding deze week. Dan nog het liefst met mijn über-huisvrouwenschort aan -ah kitsch! Wellicht een ziekte veroorzaakt door het vermoeiende dagdagelijks aanhouden van een contextueel noodzakelijk laissez faire-gedachtepatroon, dat ik 's avonds onvermijdelijk meeneem naar huis. Ik ben een logistiek medewerker.