Sinterklaasgevoel

Weet je nog, dat Sinterklaasgevoel? Het was in de tijd waarin alle dromen waarheid waren en er een god was en heiligen in de hemel, waarvan er één dan nog eenmaal per jaar neder daalde op Aarde (op een wolk), in Spanje meer bepaald, daar een stoomboot vollaadde met een aantal zwarte Pieten en met de dingen waar we al een jaarlang naar verlangden. In die nacht, van 5 op 6 december, wandelden Sinterklaas en Piet heel België rond met hun volgeladen schimmel, door weer en wind, op platte en scheve daken, van schoorsteen tot schoorsteen. Hij kwam 's nachts, wanneer jij juist slapen moest, al wàs je nog zo braaf geweest. De slaap vinden was moeilijk, want, moest die Sint nu komen als je nét in slaap was gevallen?

Het werd ochtend, je werd wakker met het gevoel: er heeft zich vannacht iets heel belangrijks afgespeeld, en je trok in pyjama, op kousenvoeten naar beneden...

Vanmorgen stond ik op met zo'n sinterklaasgevoel. Ditmaal was de vraag niet wat er in mijn schoentje klaar zou liggen, maar of de Amerikanen hadden gezorgd voor wat ikzelf niet in de hand had: change.

Drie voor acht. Beneden is het koud, ik zet de radio aan. En het radionieuws vertelt me drie minuten later wat ik de dagen voordien niet had durven denken, hopen of uitspreken: Barack Obama wordt Amerika's nieuwe president.

Journalisten zagen we in de aanloop van deze verkiezingen meer dan eens de kritische noot naar voren schuiven dat Obama zo hard om die change riep, maar dat hij dan ook wel eens mocht specificeren wat die change voor hem dan precies inhield. Ieder zijn job, uiteraard. Naar concrete beleidsmaatregelen heeft deze verkiezingsslogan daarentegen niet willen verwijzen, tough shit voor onze aanbidders van de rede. Vandaar de andere baseline 'Yes we can' - verwijzend naar een ideale, gedroomde toekomst. Hij beloofde geen change, maar mobiliseerde ze. In het land der White Anglo-Saxon Protestants werd Barack Obama verkozen tot president. Dit belooft.