Ik weet nog hoe het begon. We hadden net een digitaal fototoestel thuis, zo'n heel simpel toestel met een naar hedendaagse maatstaven weg te wimpelen aantal megapixels, ook zonder zoom. Een flits was er nog net bij. Gekregen van Telenet, als ik me niet vergis, omdat we hen een nieuwe klant hadden bezorgd. Ik was geïntrigeerd door het machientje, en ik zocht heftig naar dingen om in beeld te gieten. Ik begon met bloemen, mezelf (die zelfverwaandheid van een 16-jarige) en ook wel de kat, denk ik zo. Vooral bloemen. Maar op een avond, het werd net donker, keek ik naar omhoog en ik zag een prachtig spektakel. Dàt wou ik op beeld, dus ik ging de velden in, foto na foto schoot ik. Het voelde echt als avontuur. Ik weet nog dat ik soms zelfs de straat overstak, ver de velden in, omdat daar de zon zo mooi speelde met de wolken en het landschap.
Ooit, ik moet zo'n 17 jaar geweest zijn, maakte ik een blijvende indruk op iemand met mijn verhalen over wolken. Hij is nu de vriend van een vriendin van een vriendin en bij occasionele gemeenschappelijke feestjes herinnert ze me er graag aan. Ik zag hem, na zoveel jaren, dit weekend even terug. Zij zegt: "Aaah, Leen van de wolken," vet knipogend naar haar vriend. Ik herinner me niet meer wat ik hem toen vertelde, zoveel jaren geleden. Ik weet niet hoe ik toen over wolken dacht. En ik vergat het hem te vragen.
Achja, ondertussen verhuisde ik naar Gent en mijn passie voor wolken verdween als een soort grondlaag op mijn bestaan, minzaam vergetend hoe belangrijk het wel voor me is. Af en toe kan je hier wel zeggen: "ah, de wolken zijn weer mooi vandaag", maar ze blijven onbereikbaar, de hoge gebouwen fungeren hier als een soort citadel, haar bewoners in bedwang houdend.
En toen trok ik naar Engeland, zomer 2010, voor wat een reis moest worden maar eerder uitdraaide op een familie-en vriendenbezoek overschaduwd door de grote levensvraag: kan ik hier aarden? Het antwoord liet niet lang op zich wachten, de frustraties liepen hoog op zowel bij mijzelf als bij mijn Engelse medemens. Nee, ik kan niet aarden in dat land. Ik weet nog hoeveel kritiek ik had op enkele uitlatingen over Engelsen van Hendrik Pinxten tijdens een cursus 'denken over cultuur'. Ik was net samen met Julian en dus in een staat van heftige anglofilie. Die Pinxten had het niet echt voor de hegemonische suprematie van de Engelsen, waarbij ze zich afblokken van de rest van Europa met de leuze: 'wat kunnen wij in godsnaam van ù leren?'. Nu, een aantal jaren later, zie ik dat terugkomen in mijn eigen analyses van de Engelse cultuur. Maar, het punt is: ik besefte in Engeland hoeveel troost wolken me schenken. Gewoon in de auto zitten, kijken, af en toe aan de kant gaan staan en kiekjes maken in een ijdele poging dat gevoel te bewaren. Als ik dan al helemaal ongelukkig was in Engeland, waren het wolken die me omhulden met heel veel liefde en begrip.
Wolken kijken is voor mij de hoogste vorm van genieten. Niet al liggend op de grond in een parkje of, zeg maar, aan zee, om ze te analyseren tot iets tastbaars... wolken zijn voor mij nooit olifanten, schildpadden of, zeg maar, petit-beurres. Wolken hoeven voor mij niets anders te zijn dan wolken. Ik zie ze graag onderweg, in een oogopslag, ik wil ze bewaren.
Wolken, het is de essentie van mijn begrip van schoonheid en troost.
2 comments:
Ik probeerde nu al verschillende keren opnieuw, om een antwoord te geven op deze post. Telkens struikelde ik over mijn woorden. Daarom doen we het als volgt; we spreken er eens over in het echt. Want, schrijven, ik deed het te lang niet meer, en ik merk dat ik het plots ook heel moeilijk vind. Zelf zo'n simpel antwoord als dit. Ik zal moeten oefenen.
Jouw tekst daarentegen is erg mooi, en persoonlijk geschreven en gebracht. Al ben ik het niet eens over de wolken in de stad, maar dat is voor in een gesprekje. Wat jouw laatste regel betreft, daar sluit ik me helemaal bij aan. Of toch bijna.
Voor mij heeft het meer te maken met het licht- en kleurenspel aan de hemel (en dat is dan inderdaad meer te vinden op het platteland, waar de gebouwen niet voor de horizon staan), maar daarbij horen onmiskenbaar de wolken bij. Natuurlijk kan dit in verband staan met mijn fotografie achtergrond, waardoor ik meer gefascineerd ben door alle schone lichtspektakels, maar ik denk het niet. Los van alle romantische kleurschakeringen ben ik nog steeds fan ook, van de gewone blauwe lucht, met hier en daar een witte/gele/grijze wolk.
Knap dat je zo persoonlijk, doch professioneel lijkt het wel, schrijft.
Leen! Wat knap geschreven. Ik heb het heel graag gelezen. Ikzelf heb ook het gevoel dat ik, sinds in Gent te wonen, minder vaak naar de hemel kijk dan in Zaffelare... En ik heb ook al beseft dat dit echt een gemis is!
De wolken, de zonsondergang, de sterrenhemel... (Bij mij is het meer iets algemener) In Zaffelare lijken ze net ietsje dichterbij.
Post a Comment