Steden.

Er zijn een aantal stijlen in de literatuur die me het gevoel geven
meegevoerd te worden op golven, als op een zeilboot,
gestuwd en gedragen door wind, en mankracht.
Essays, sonnetten, brieven en reisverhalen.

Eerder bij toeval stootte ik in de bibliotheek op Steden van Stefan Hertmans (meulenhoff/Kritak, 1998). Hertmans , een INTELLECTUEEL-intellectueel, vat een aantal steden in taal.
Het lijkt omslachtiger dan het is, Stefan Hertmans slaagt met glans.

Steden leer je pas kennen wanneer je er van iemand houdt - dan pas is elke over het trottoir waaiende flard van een krant van betekenis, heeft elk gezicht iets te zeggen, ligt er achter elke hoek iets wat de droom kan doen ophouden of doen voortbestaan.