Een overspannen, wondermooi proces. Het proces Van Temsche (II)

Alles in deze zaak was over de top. De feiten zelf, de woorden en metaforen in requisitoir en pleidooien, de reacties van de pers, de reactie van de slachtoffers, en ook mijn eigen emoties waren bij momenten overspannen. En toch had het iets vreemds authentieks. Misschien is het voor mij, opgegroeid met ironie en relativering, nog de beste les geweest. Dat melodrama authentiek kan zijn. Dat beeld van Van Temsches moeder, die haar zoon tot levenslang hoort veroordelen, en onmiddellijk daarna getroost werd door Luna Drowarts grootmoeder: vertel dat na, zet het in een krantenartikel, en wie er niet bij was, keert zich walgend af: emojournalistiek, bah. Maar dat zién, en merken dat je ironiefilter uitvalt, en beseffen dat kunst nooit een dergelijk besef van menselijkheid zal kunnen bieden – dat is misschien mijn belangrijkste levensles geweest, de afgelopen twee weken. Als u mij die wat sentimentele woordkeuze vergeeft. Ik ben nog niet helemaal afgekickt.

NAEGELS, TOM, ‘Een overspannen, wondermooi proces, De Morgen, 2007-10-13