De zin van het leven.

Ik loop door een kaal, geblakerd land en denk na over de zin van het leven.
In de verte loopt een reus met een zak op zijn rug, waaruit telkens iets valt. Probeer maar te bedenken wat het is: wijsheid, waarheid, gerechtigheid, trouw of iets dergelijks.
Het zijn in elk geval kruimels.
Ik heb hem ingehaald en met hem gesproken.
'Hallo reus.'
Hij keek me donker aan en zweeg.
'Wat draagt u daar mee op uw rug?'
'Verdriet.'
Ik dacht dat verdriet overal altijd al is, als een soort grondverf, waaroverheen hier en daar wat geluk wordt geschilderd. Niet iets om in een zak te doen en op je rug te dragen. Maar ik zei dat niet.

Naar TOON TELLEGEN, Brieven aan Doornroosje, 3^de druk, Querido, Amsterdam, 2004.