"Gelukkig is wie bijtijds waanzinnig wordt"

Voorwoord uit Gelukkig is wie bijtijds waanzinnig wordt , het dagboek van Jelica Novakovic. Jelica Novakovic begon haar dagboek enkele dagen nadat de bombardementen op Servië waren gestart. Er wordt, letterlijk, boven haar hoofd een strijd uitgevochten tussen Milosevic en de NAVO. Zij en de inwoners van Servië proberen in de waanzin van deze oorlog innerlijke waarden te behouden, niet cynisch te worden en hoop te houden voor de toekomst. (...)

Er zijn verschillende redenen die een mens ertoe bewegen een dagboek bij te houden. (...) Sinds ik hiermee eind maart 1999 van start ging, heb ik een hele reeks drijfveren ontdekt die me hebben gemotiveerd.

- Het schrijven als therapeutisch middel, net als andere vormen van creativiteit. Het is een alternatief tegen de aanrukkende waanzin waarvan oorlog de belichaming is.

- Taal maakt van het schrijven een poging tot inzicht. Door allesoverheersende emoties in woorden en zinnen om te zetten geef je ze vorm en structuur. En daardoor win je de broodnodige afstand tot je eigen lijden.

- Schrijven op zich is een spel dat ondanks zijn nutteloosheid vreugde kan brengen. Als er geen andere bronnen van levensvreugde meer zijn, dan zoek je genot in de klanken van woorden, in het kneden van je zware, lusteloze gedachten tot gave, artistieke vormen.

- Oorlog is, behalve dood en verderf, ook een tijd van stilstand en vervelen. Het 'wachten op Godot' verdrijft iedereen naar eigen talenten, of het nu strijken, kaarten, vrijen of schrijven is.

- Net als elke vorm van creativiteit bezit het schrijven iets van die ijdele menselijke wens naar eeuwigheid. In taal richt je monumenten op, voor jezelf en je dierbaren. Je hoopt op die manier tenminste gedachten en gevoelens aan de vergankelijkheid te onttrekken.

- Schrijven heeft uiteindelijk - en misschien wel in de eerste plaats- een communicatieve functie. Je hebt iets te vertellen, je hebt iets uit te leggen aan je denkbeeldige gesprekspartner. Voor mij was dat een figuur die ik telkens weer met een andere inhoud vulde. Ik heb veel aan God geschreven, maar ook aan vrienden, kennissen, oude liefdes, bekenden en onbekenden. Aan allen die de grote letter M van Mens dragen.